¡Quen me ame

que me leve ao mar!

Marmurou Antón,

mentres caía da cadeira,

cego de viño,

sen bágoas nas cuncas dos ollos.

As mozas do prostíbulo

seguiron ao seu,

a falar cos homes novos,

primeirizos en temas de mulleres,

que por onde pasaban

deixaban un cheiro a  Barón Dandi

que daban ganas de devolvela cea.

Pero eran tempos de fame,

e un tragaba con todo.

Sempre que Antón bebía,

bebía de máis,

nunca lle gustaba deixalas cousas a medias,

e non sabía cal era a última taza,

Cando chegou o chan cheo de serrín,

Antón levou un mal golpe e rompeu o nariz.

O sangue cubríalle a faciana

e o pouco cabelo que tiña.

“Máis viño non, máis viño non, que afogo”.

Pero as mulleres seguiron o seu,

a falar cos mozos novos

que cheiraban a Barón Dandi.